Ode aan mijn Mii

1327443833575_3660041

Ik ben gek op auto’s. Altijd al zo geweest. Ik ben zo iemand die er een drama van maakt wanneer haar toenmalige geliefde met het idee speelt een stationwagon te kopen. Wanneer er op de snelweg een mooie Tesla Model S voorbij rijdt, maak ik verlekkerde geluiden waar mijn geliefde jaloers op is (daarom maak ik ze alleen nog maar als ik alleen in de auto zit). Als ik droom van het winnen van een prijs in de loterij dan denk ik alleen maar aan de auto die ik ga kopen. Top Gear staat in de lijst van mijn meest favoriete programma’s. Mijn geliefde was erg leuk toen ik hem ontmoette, maar als hij, let’s say een Fiat Multipla had gereden, dan was de liefde toch snel over geweest. Anyway, you get the point.

Maar het meest gek ben ik op mijn eigen, geweldige autootje. Liefkozend Mii genoemd. Want het is een (knalrode) Seat Mii. En ik weet dat een auto een gebruiksvoorwerp is, maar kent u dat TLC programma over mensen die verliefd zijn op een materiële zaak? Juist, guilty. Weliswaar niet in een dergelijke mate dat een psycholoog helemaal los kan gaan met zijn DSM-V, maar wel in een mate dat ik niet voor mezelf in sta als iemand het waagt boven op Mii te botsen. Nu ben ik al niet de meeste rustige, beheerste chauffeur maar ik denk dat ik op dat moment verander in een raging Christian Bale.

U gelooft mij niet? (insert Dr. Phil voice) Hierbij de schokkende feiten:

  • Ik praat tegen Mii. Ik begroet hem ’s ochtends of als ik met mijn fiets langs pendel. Als Mii met zijn 60 pk-tjes een sprintje trekt op de snelweg geef ik hem een complimentje of ik spreek hem toe als hij (ja echt, ik zou dat nooit doen) weer eens veel te hard rijdt.
  • Ik geef Mii een schouderdashboard-klopje als hij iets goed gedaan heeft, bijvoorbeeld het inhalen van slakjes op de weg.
  • Mijn geliefde en ik praten niet over ‘de auto’ maar over Mii, en dan ook nog alsof het een gelijkwaardig persoon is. Ook tegen anderen heb ik het niet over ‘mijn auto’ maar over Mii. Hence deze blog.
  • Heel soms geef ik Mii een knuffel. Omdat ik zo blij met hem ben.

Ik heb Mii nu anderhalf jaar en er gaat een tijd komen dat wij afscheid van elkaar moeten nemen. Want stiekem is Mii niet helemaal geschikt voor die 120 kilometer die ik elke dag rijd dus er komt een moment dat ik Mii moet inruilen voor zijn grotere broertje. Ik denk dat ik nu alvast een daily therapiesessie ga inplannen.

Maar verder ben ik heel normaal en mentally sane hoor.

Advertenties

Een gedachte over “Ode aan mijn Mii

  1. haha, leuk geschreven!
    Ik praat soms ook wel eens tegen m’n auto als ik er alleen in zit. Al praat ik waarschijnlijk dan meer tegen mezelf.. ;) maar ik zou precies het zelfde doen als jij als ik een Mini had.. mijn grote liefde :)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s