Nothing Else Matters: Goodbye 2014

Oudjaarsdag vind ik een van de leukste dagen van het jaar. Niet omdat het oudjaarsdag is, niet vanwege het vuurwerk dat je doet geloven dat je in een oorlogsgebied woont en ook niet vanwege de oliebollen die tijdens de eerste hap nog lekker smaken maar daarna misselijkmakend worden.

Nee, oudjaarsdag is de laatste dag van de Top 2000, de dag van de laatste 266 liedjes. Hoewel de afgelopen dagen ook al juweeltjes voorbij kwamen, vind ik de laatste dag toch altijd bijzonder. Er zitten zo’n mooie nummers tussen en de meeste kan ik (meestal luidkeels, soms fonetisch) mee zingen. ‘Rolling in the Deep’ van Adele wordt opgevolgd door het snoeiharde ‘Killing in the Name’ van Rage against the Machine en tussen twee van de mooiste liedjes ooit (‘Comfortably Numb’ en ‘Wish you were here’ van Pink Floyd) zit het bijna net zo mooie ‘Piano Man’ van Billy Joel. Puur genieten.

Ieder nummer kan ik ieder moment van het jaar op Spotify luisteren, maar toch is de Top 2000 bijzonder. Het is het gevoel en de sfeer dat het speciaal maakt. Zo speciaal dat mijn Oudjaarsavond (tot grote afschuw van mijn twee stief-tieners) niet bestaat uit het kijken van oudjaarsconferences of showprogramma’s maar uit het luisteren van de Top 2000 totdat de laatste klanken van Hotel California zijn weggestorven en het vuurwerk begint.

Ondertussen drink ik lekker champagne, eet zo nu en dan een oliebol (want man, wat zijn ze lekker) en kijk ik nog maar eens naar mijn lief die mij het afgelopen jaar zo gelukkig heeft gemaakt. Mijn 2014 was een rollercoaster met minder mooie gebeurtenissen (het verliezen van mijn baan en de bijbehorende mentale dip) maar vooral met heel veel mooie dingen (mijn verloving, samenwonen).

Ik maak geen goede voornemens, zoals stoppen met roken (dat is tot nu toe nog nooit gelukt) of minder drinken (zie roken), maar wat ik mezelf wel voorneem, is om net zo voor mezelf en mijn geluk te kiezen als ik het afgelopen jaar heb gedaan en te proberen daar nog net een schepje bovenop te doen. En uiteraard op 31 december weer met een glas champagne in mijn hand naar de Top 2000 te luisteren.

En als eindejaarskadootje een van mijn favoriete liedjes uit de Top 2000 (op uiteraard alle nummers van Muse en Pink Floyd na):

Advertenties

It’s good to be back

Is het toeval dat mijn eerste stuk op mijn nieuwe weblog over muziek gaat? Nee, ik denk het niet. Muziek is een heel krachtig middel dat niet alleen emoties losmaakt maar – althans in mijn geval – ook een bepaalde vorm van creativiteit aanwakkert. Ik loop al maandenlang rond met het idee om weer te beginnen met een weblog. Er is een nieuwe fase in mijn leven aangebroken waarbij ik het gevoel krijg steeds dichter bij mijzelf te komen, bij de persoon die ik daadwerkelijk ben. En bij die persoon hoort ook het schrijven van weblogstukjes, columns, artikelen… whatever.

Het gekke is dat ik heel graag weer wilde schrijven, maar er niets uit mijn vingers kwam. De weblog was aangemaakt, de tekst volgde niet. Tot afgelopen zaterdag, toen ik mezelf in een enigszins schimmig poppodium in het altijd deprimerende Zoetermeer bevond voor een optreden van coverband Dutch Floyd. Ik stond daar, wijntje in mijn hand en de armen van mijn lief om me heen, met mijn ogen dicht te luisteren naar een 28 minuten durende uitvoering van het altijd prachtige Shine On You Crazy Diamond. En opeens waren ze daar; net zoals vroeger, toen ik nog op sanye.nl en sannelith.nl schreef. De woorden in mijn hoofd, getriggerd door een gebeurtenis, die langzaam zinnen beginnen te vormen. En zinnen die samen een blog vormen. Een blog over hoe mooi het is om kippenvel te krijgen van een liedje; over hoe ik soms baal dat ik pas in de jaren tachtig geboren ben en daardoor nooit de kans heb gehad Pink Floyd live te zien; over wat muziek los kan maken, soms door slechts een mooie gitaarsolo.

Zaterdagavond kreeg ik weer de kriebels om te schrijven, zoals ik dat jaren geleden ook kreeg wanneer ik iets meemaakte of een anekdote zich in mijn hoofd vormde. Een reeks minder leuke gebeurtenissen zorgden ervoor dat ik mijn plezier in schrijven, en met name schrijven voor mijn weblog, verloor. Hierdoor stopte ik met bloggen op mijn kindje sanye.nl en deactiveerde ik mijn Twitter account. Het gaf rust. Ik ging fulltime werken en had het druk genoeg met andere dingen maar het schrijven bleef in mijn achterhoofd zitten.

Nu zijn de kriebels terug, aangewakkerd door een van de mooiste stukjes muziek uit de popgeschiedenis. Ik vind het fijn om weer te schrijven, mijn gedachten op papier te zetten en hopelijk zo nu en dan iemand aan het denken te zetten of juist aan het lachen te maken. It’s good to be back.