Favorieten du jour: oktober 2014

Daar ben ik weer! Na vol goede moed in maart weer met mijn weblog begonnen te zijn, bloedde deze na ruim een maand weer dood. Ik trapte in een valkuil waarvan ik weet dat velen er met mij ingetrapt zijn: het aantal reacties en pageviews. Gewend aan een relatief populaire blog, vond ik het teleurstellend dat ik nu weinig pageviews en weinig reacties had. In plaats van dat ik voor mezelf schreef, schreef ik voor anderen. Juist omdat ik het fijn vind om mensen te raken met mijn blogs. Toch bleef het kriebelen. Ik mis het schrijven, mijn gedachtes op papier zetten maar ook het eenvoudigweg delen van leuke plekken, series, boeken, whatever. Instagram is daarvoor leuk, maar niet optimaal. Daarom besluit ik om gewoon weer te gaan schrijven. Hier en daar worstelend met het privacy issue (hoe veel schrijf ik, hoe veel deel ik?) hoop ik weer een mooie blog neer te zetten waarin ik mijn ei kwijt kan, maar ook andere mensen mee kan raken, ongeacht of dat met een lach of een traan is (zoals deze prachtige comment). En ik heb genoeg om over te schrijven: in een jaar tijd is mijn hele leven op zijn kop gezet: van samenwonend in Haarlem en een vaste baan met toekomstperspectief is binnen een jaar mijn relatie uitgegaan, ben ik verhuisd, kreeg ik een nieuwe relatie, verloor ik mijn baan, vond ik een nieuwe baan, werd ik ten huwelijk gevraagd en ging ik samenwonen met mijn lief en zijn zestienjarige zoon in een nieuwe stad. Genoeg te vertellen dus! Maar eerst, to start easy, een blog over mijn favorieten du jour.

10686820_961215833894540_7990691914937206260_nHoopdance
Afgelopen zondag organiseerde Lin haar eerste Hoop & Juice Club: een workshop Hoopdance door Robin en achteraf een vers, door Lin, gemaakt bieten-appel sapje. En wat was het leuk! Ik kan me herinneren dat ik als kind nooit een ster was in het omhoog houden van een hoepel (nu overigens nog steeds niet) maar was het heerlijk om in het zonnetje bij de Kralingse Pas lekker te dansen op de muziek en met de hoepel rond te zwieren. Het gaf een gevoel van vrijheid en ik werd er helemaal ontspannen van, iets dat ik de laatste tijd goed kan gebruiken. En daarom ga ik vanaf eind oktober een zesweekse workshop volgen bij Robin in Rotterdam. Ik ga waarschijnlijk heel vaak de hoepel tegen mijn neus slingeren, maar ook zwieren, dansen, genieten en ontspannen. Heerlijk!

1NUL8-rotterdam02

[Credits: 1nul8.nl]

Zondag namiddagen met wijn en een verloofde
Niets heerlijker dan op zondag rond een uur of drie/vier met mijn lief een leuke kroeg op te zoeken (al dan niet na een middagje Kunsthal) en daar het weekend af te sluiten met een lekker wijntje, een hapje en fijne gesprekken. Sinds ik in Delft woon, zijn we op zondag vaker in Rotterdam te vinden om naar een nieuwe tentoonstelling in de Kunsthal te gaan. Vaak eindigden we in NRC, maar afgelopen middag besloten we een keer de andere kant op te wandelen en kwamen bij toeval uit bij 1Nul8. Wat een leuke tent! We hebben een paar uur aan de bar doorgebracht met heerlijke wijnen en goede broodjes. Het personeel is vriendelijk en kundig, de inrichting is geweldig en ze schenken Hendrick’s Gin (voor ons gin-lovers een goed teken). Als het aan mij ligt, mijn nieuwe favoriete zondagmiddag hangplek.

hoziermag970

[Credits: diymag.com]

Hozier
Een paar maanden terug kwam er zo nu en dan op 3FM een apart liedje langs: een prachtige stem, een paar langgerekte ‘Aaaaaaamens’ en opeens een geweldige, bombastische overgang. In het begin kon ik geen echte grip krijgen op Take me to Church, maar van het ene op het andere moment greep het me en raakte ik verslingerd. Iedere ochtend en avond draaide ik het in de auto terwijl ik meezong met teksten “I worship like a dog at the shrine of your lies.” Ik was verslaafd. Sinds kort is zijn album uit en wow. Als je op Spotify een album grijs zou kunnen draaien, dan zou dit zo’n album zijn. Bluesy, soms een beetje jazzy en dan weer meer mainstream, maar altijd met dat lekkere ritme van een bassdrum en zijn mooie stem. Geweldig als soundtrack voor de lange autorit naar mijn werk en perfect voor deze herfst.

Advertenties

Man zkt. vrouw zonder zelfrespect

 

Man, acad. 63 jaar, gepensioneerd manager, zakelijk nog een beetje busy, in goede doen, (nog) gevangen in een andere ongelukkige relatie (dus nog even gebonden), zoekt aantrekkelijke, lieve, intelligente, tenminste hbo denkniveau, (aanzienlijk) jongere vrouw voor in eerste instantie gezelligheid, goed gesprek, erotiek, wederzijdse aandacht, goede lunch etc. Naderhand theaterbezoek etc. Indien het klikt uitzicht op duurzame relatie. Ik ben liefdevol, empatisch, zorgzaam, betrouwbaar maar ook sportief en mannelijk. Zie er jonger uit dan mijn leeftijd, 1.85 cm, goed postuur, recht van lijf en leden. Derden zeggen (beetje onbescheiden) mij een “leuke” man te vinden. Discretie gevraagd en geboden. Spreekt je dit aan schrijf mij dan, bij voorkeur met foto. Je krijgt er geen spijt van.

Geen betere weekendbesteding dan vergezeld door thee en fijne muziek samen met mijn lief de zaterdagkranten door te spitten. Ik houd van het Volkskrant Magazine, de Sir Edmund en de economische achtergrondartikelen in de NRC. Maar mijn grote favoriet zijn – naast de restaurantrecensies van Mac van Dinther – de contactadvertenties.

Oh, de contactadvertenties… how they make my day. Van een man die zichzelf een loser en egoïst noemt en daarom een vrouw zonder problemen wil tot een man die zichzelf zo geweldig vindt dat hij niet snapt waarom hij alleen is (well, I do). Ik vind ze hilarisch. Ook de Pier Ebbinge Relationship advertenties vind ik altijd prima vermaak met rijke welgestelde mensen die altijd stijlvol, cultureelverantwoord en geliefd door hun omgeving zijn. Briljant.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen contactadvertenties en mensen die er gebruik van maken. Het is wel een ouderwetse verademing tussen de lexa.nl-profielen en Tinder-madness van tegenwoordig. Maar met het bovenstaande juweeltje dat ik afgelopen weekend in de Volkskrant vond, is zoveel mis dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen. Dus bij deze mijn gedachten bij het lezen van dit stukje proza:

  1. “…”
  2. Seriously?
  3. “…”
  4. “Bestaan deze mensen echt? Wow.”
  5. “Ik krijg de kriebels van mensen die zichzelf als nog een beetje busy omschrijven. Ik krijg er onderwereld / vastgoedfraude / vrouwenhandel / witwas / maffiosi ideeën van. Dat is waarschijnlijk de reden dat hij kiest voor een achteraf rubriekje in de krant en niet voor een openbaar-met-foto-internet-dating-profiel.”
  6. “Oh wacht. Hij is nog ‘gevangen in een ongelukkige relatie’.”
  7. “(…)”
  8. “Wow.”
  9. “Bizar dat je zo graag vreemd wilt gaan dat je er een advertentie voor moet plaatsen. Second Love is natuurlijk geen optie, want hij is nog een beetje busy.”
  10. “Zou (de familie van) zijn vrouw rijk en machtig zijn, dat hij niet de ballen en het fatsoen heeft om bij haar weg te gaan?”
  11. “Of kijk ik nu te veel Gossip Girl?”
  12. “Gelukkig is hij absoluut niet veeleisend.”
  13. “Hij is liefdevol. (…) Juist. Clearly.”
  14. “Betrouwbaar?”
    – valt van haar stoel af van het lachen –
  15. “Juist.”
  16. “Recht van lijf en leden. Nee, dirty mind, ik wil hier geen beeld bij hebben.”
  17. “Shit. Mislukt.”
  18. “Het zou me niets verbazen als het een kleine, lelijke, bleke man is met een toupetje.”
  19. “Derden vinden hem een “leuke” man. Over het algemeen zijn aanhalingstekens geen goed teken. Al heeft meneer dat duidelijk niet door in al zijn onbescheidenheid.”
  20. “Je krijgt er geen spijt van. Oh darling, I think she does.”
  21. (…)
  22. “Wow. Just wow.”

Nu weet ik dat mensen afkraken op basis van hun contactadvertentie niet netjes en correct is, maar gelukkig ben ik zo politiek incorrect als maar kan. En come on, deze man vraagt er toch gewoon om? Wat een figuur. Maar ach, het maakte mijn zaterdagochtend in ieder geval zeer vermakelijk.

Goede dingen [Week 15, 2014]

  • ‘Why you should never ever, ever get a tattoo (but having a baby is fine’ van The Ugly Volvo. Ik heb helemaal in een deuk gelegen bij dit hilarische artikel over de bezwaren tegen het nemen van een tattoo die net zo gemakkelijk op het hebben van een kind toegepast kunnen worden. Hoewel ik graag allebei wil (in het geval van een tattoo een tweede, ik ben al de trotse eigenaar van eentje) moet ik zeggen dat ik na het lezen van dit artikel toch meer voel voor een tattoo dan voor een baby.
  • Mijn portfolio staat eindelijk online. Ik heb de afgelopen weken ontzettend veel plezier beleefd aan het doorlezen van al mijn oude blogposts en artikelen die ik ooit (in een ver verleden) geschreven heb. Artikelen waar ik trots op ben, die een bepaalde betekenis hebben of die ik gewoon leuk vind, heb ik op de portfolio pagina gedeeld. Als leesplezier voor jullie, als motivatie voor mezelf.
  • De laatste maanden heb ik heel veel stress ervaren waardoor ik wat kilo’s ben kwijt geraakt. Nu vind ik dat zelf geen overbodige luxe dus dat houd ik graag zo. Nu mijn gekneusde enkel weer genezen is, kan ik eindelijk weer sporten en dus hang ik met extreem veel plezier weer vier keer per week in de gewichten (langzaam opbouwen is niet aan mij besteed, ik ben gek op trainen) en loop ik hard. Toch is een artikel als dit op NSMBL.nl over gezond afvallen nooit een overbodige luxe. Alleen dat puntje over het afzweren van alcohol… dat negeer ik gewoon vakkundig.
  • Verliefd zijn. Is. Zo. Fijn. Echt. Proberen elkaar iedere dag te zien. Uren op een terras zitten, wijn drinken en toekomstplannen maken of fantaseren over hoe onze eventuele bruiloft er uit gaat zien en wie we dan zouden uitnodigen. Het ritueel van iedere ochtend samen thee drinken, hoe vroeg hij ook de deur uit gaat. Iedere avond samen Scandal kijken. Samen door musea dwalen. Zomerplannen maken. I love it.
  • Couscous met Varkenshaas. Mijn lief en ik proberen zoveel mogelijk iedere avond samen te koken, en dan bij voorkeur een recept uit een kookboek of uit de Allerhande. Wijntje erbij, dag doornemen en ondertussen heerlijk eten bereiden. Afgelopen week aten we couscous met varkenshaas. Met name de couscous was verrukkelijk. Jammer alleen dat couscous niet glutenvrij is en ik daarna dus gezegend ben met een pijnlijke buik. Maar deze couscous is het waard.
  • En als afsluiter van deze week en als begin van hopelijk een heel mooi weekend: Dana Williams en Leighton Meester die samen ‘Dreams’ van Fleetwood Mac zingen. Sowieso een heel mooi liedje. Maar deze cover is gewoon prachtig. En voorzover dat nog mogelijk is, ben ik nog net iets meer verliefd geworden op Leighton Meester (mijn nummer 1 girlcrush):

Fijn weekend!

Oorlogsvoorwerpen in de Kunsthal

Zondag stapten mijn lief en ik op de fiets naar Rotterdam voor een bezoekje aan de Kunsthal. Een paar weken geleden waren we er al geweest voor de tentoonstelling S.H.O.E.S. en Forever Young van Martijn van de Griendt (het bijbehorende boek heeft nu een ereplekje op mijn Expedit). Op onze dwaaltocht op zoek naar de volgende zaal kwamen we langs De Tweede Wereldoorlog in 100 voorwerpen die op dat moment nog opgebouwd werd. Zelfs van een afstandje werd onze aandacht getrokken dus we beloofden elkaar snel weer terug te gaan. Zo geschiedde.

Ik kan alleen maar zeggen: wat een prachtige tentoonstelling! Allereerst mooi vormgegeven met een donkere zuil per voorwerp met – naast een toelichting – daarop een quote die met het voorwerp te maken heeft. Waar we dachten deze tentoonstelling wel even te kunnen doen, dwaalden we wel twee uur door de hal heen. We werden geraakt door de afscheidsbrief van Carl Martin Zellermayer (zie hierboven), gniffelden om de gasvrije kinderwagen die gemaakt werd voor Prinses Beatrix en bewonderden de inventiviteit van de mensen die in deze vreselijke tijd geleefd hebben.

Een gestolen servies. Een trompet. Een bril. Een straatnaambordje. Honderd voorwerpen met ieder hun eigen verhaal die niet alleen de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog laten zien maar ook de kracht en de moed die veel mensen, ondanks alles en misschien ook wel gedwongen door de omstandigheden, wisten op te brengen. Je weet al zo veel over de Tweede Wereldoorlog, maar toch laten deze voorwerpen je weer kennis maken met een hele andere kant of vertellen een verhaal dat je nog niet kende.

Zo kwamen we ook bij een metalen tondeuse met een oranje lintje er aan. Gebruikt om na de bevrijding ‘de moffenmeiden’ publiekelijk kaal te scheren. Omdat ze verliefd waren geworden op een Duitse soldaat. Even daarvoor hadden we het er al over: soldaten zijn ook maar jongens die verplicht worden te gaan vechten voor the cause van een of twee gekken. Zij deden wat hun opgedragen werd. En de meiden die verliefd op ze werden, werden verliefd op gewoon een jongen, die toevallig on the other side stond. Ze werden er echter voor beschimpt en bestraft. Logisch misschien ook, ze gingen om met de vijand. Maar toch. Het bleef in mijn hoofd zitten. Liefde kun je niet tegen gaan en liefde kun je niet verbieden. Moet je over liefde willen en mogen oordelen?

Iets anders dat me aan het denken zette, waren de vele verhalen over NSB’ers, verzetsmensen, mensen die Joden hielpen of lieten onderduiken… Het is nu niet voor te stellen hoe het is om in oorlog te leven, maar aan welke kant zou ik staan? Zou ik de kracht vinden om me te blijven verzetten tegen een – in eerste instantie – oppermachtige vijand? Komt er niet een moment dat je ook voor zelfbehoud kiest? Ik weet het niet.

Want is het niet een primaire reactie van de mens – waarvan je kiest of je hem naleeft – om voor zelfbehoud te kiezen? Na de oorlog zijn heel veel NSB’ers veroordeeld en ook nu is een NSB-gerelateerde familiegeschiedenis reden voor afwijzing en afstandelijkheid. Vanuit de geschiedenis en al hetgeen gebeurd is in de Tweede Wereldoorlog snap ik deze primaire reactie, maar de vraag is of er niet enkelen van ons misschien dezelfde keuze hadden gemaakt of zouden maken, mochten wij ooit nog in een dergelijke situatie belanden.

In het dagelijkse leven zie je (uiteraard zeer verkleind) veelal hetzelfde gebeuren. Mensen kunnen heel kwaad of verontwaardigd over iets zijn, maar als het er op aankomt, kiezen zij in plaats van verzet vaak voor hun baan, hun goede naam, een familieband, een vriendschap… Zelfbehoud is een natuurlijke eigenschap van de mens. Ik heb geen woorden of maar een greintje sympathie voor de gruwelen die Hitler (en zijn volgers) in de Tweede Wereldoorlog heeft doen ontstaan, maar de tentoonstelling De Tweede Wereldoorlog in 100 voorwerpen heeft me wel veel meer aan het denken gezet over de menselijke kant van de verhalen van degene die in de oorlog wellicht niet (helemaal) aan de ‘goede’ kant stonden. Ik kan dat niets anders dan een verrijking noemen.

De Tweede Wereldoorlog in 100 voorwerpen is nog t/m 5 mei 2014 in de Kunsthal in Rotterdam te zien en is echt meer dan de moeite waard om te bezoeken. 

Een groots en meeslepend leven

Laatst kwam ik deze uitspraak ergens tegen, volgens mij was het de titel van een boek. Een groots en meeslepend leven… wie wil dat nu niet? We zijn maar relatief weinig jaren op deze aardbol en wil niet iedereen op zijn sterfbed kunnen vertellen hoe geweldig, spectaculair en fantastisch zijn leven was? Niemand wil terugkijken op een saai en onbenullig leven. En alsof dat nog niet genoeg is, word je op Facebook en Instagram overspoeld met (altijd perfect gelukte) foto’s van mensen die hun droom leven, naar de meest fantastische feestjes gaan, er altijd fantastisch uit zien en de meest geweldige reizen en stedentrips maken. De druk is hoog.

Een paar jaar geleden was ik – net uit een lange, moeilijke relatie en zonder echt een studententijd beleefd te hebben – ervan overtuigd dat ook ik een groots en meeslepend leven moest hebben. Ik had het enigszins bekrompen Limburg achter me gelaten en woonde nu in de grote Randstad waar de mogelijkheden onbegrensd waren. Dus ging ik los. Ik maakte geen grote reizen, maar ging wel leven volgens het Eat, sleep, rave, repeat (link) principe met soms ontzettend domme besluiten van dien. Want dat was mijn idee van een groots en meeslepend leven. Ik had grootse plannen waar nooit wat van terecht kwam en die iedere week (of dag) wijzigden. Had ik het naar mijn zin? Absoluut. Werd ik er echt gelukkig van? Absoluut niet.

Nu, een paar jaar later, lees ik de weblogs terug die ik in die tijd schreef op mijn toenmalige weblogs (een openbare en een meer afgeschermd). Ik zie daarin geen meisje met een groots en meeslepend leven, maar vooral iemand die totaal geen idee heeft wat ze wil en die misschien ook wel enigszins labiel is. Ja hoor, ze heeft het naar haar zin en zal die tijd ook vast nodig hebben, maar een groots en meeslepend leven? Niet bepaald.

Wat mijn idee dan wel is van een groots en meeslepend leven? Een leven waar jij op je sterfbed met tevredenheid op terug kunt kijken en waarbij je tevreden kunt stellen dat je daadwerkelijk geleefd hebt. Of dat nu een leven is vol feestjes en high society of een leven thuis, perfect gelukkig met je gezinnetje. Volgens mij leef je een groots leven wanneer je de dingen doet die jij wilt doen, en niet omdat anderen willen dat je dat doet of omdat je meent dat je het zo moet leiden.

Ik durf op dit moment te zeggen dat mijn leven groots en meeslepend is. Waarom? Omdat ik in jaren niet zo gelukkig ben geweest, ik in jaren niet zo veel lol heb gehad en ik nu daadwerkelijk mezelf ben. Ik ben madly in love met de leukste man ter wereld en ons leven samen is heel erg goed. We dansen onze voeten stuk op feestjes, hebben veel te veel festivalkaartjes voor deze zomer en maken grootse toekomstplannen in de kroeg. Daar tegenover staat ook het samen in bed met een glas wijn series kijken of ons ochtendritueel van samen een kop thee drinken, hoe vroeg het ook is. Ik doe dingen die ik leuk vind en heb een geweldige groep vrienden om me heen maar heb ook nog genoeg om over te dromen.

Voor de buitenwereld net zo excited als de instagram accounts vol perstrips, society feestjes en intellectueel culturele dingen? Misschien niet. Maar ik zou mijn leven niet anders willen leven, want ik heb mijn rust en mijn geluk gevonden. En dat is volgens mij de kern van groots en meeslepend leven.

It’s good to be back

Is het toeval dat mijn eerste stuk op mijn nieuwe weblog over muziek gaat? Nee, ik denk het niet. Muziek is een heel krachtig middel dat niet alleen emoties losmaakt maar – althans in mijn geval – ook een bepaalde vorm van creativiteit aanwakkert. Ik loop al maandenlang rond met het idee om weer te beginnen met een weblog. Er is een nieuwe fase in mijn leven aangebroken waarbij ik het gevoel krijg steeds dichter bij mijzelf te komen, bij de persoon die ik daadwerkelijk ben. En bij die persoon hoort ook het schrijven van weblogstukjes, columns, artikelen… whatever.

Het gekke is dat ik heel graag weer wilde schrijven, maar er niets uit mijn vingers kwam. De weblog was aangemaakt, de tekst volgde niet. Tot afgelopen zaterdag, toen ik mezelf in een enigszins schimmig poppodium in het altijd deprimerende Zoetermeer bevond voor een optreden van coverband Dutch Floyd. Ik stond daar, wijntje in mijn hand en de armen van mijn lief om me heen, met mijn ogen dicht te luisteren naar een 28 minuten durende uitvoering van het altijd prachtige Shine On You Crazy Diamond. En opeens waren ze daar; net zoals vroeger, toen ik nog op sanye.nl en sannelith.nl schreef. De woorden in mijn hoofd, getriggerd door een gebeurtenis, die langzaam zinnen beginnen te vormen. En zinnen die samen een blog vormen. Een blog over hoe mooi het is om kippenvel te krijgen van een liedje; over hoe ik soms baal dat ik pas in de jaren tachtig geboren ben en daardoor nooit de kans heb gehad Pink Floyd live te zien; over wat muziek los kan maken, soms door slechts een mooie gitaarsolo.

Zaterdagavond kreeg ik weer de kriebels om te schrijven, zoals ik dat jaren geleden ook kreeg wanneer ik iets meemaakte of een anekdote zich in mijn hoofd vormde. Een reeks minder leuke gebeurtenissen zorgden ervoor dat ik mijn plezier in schrijven, en met name schrijven voor mijn weblog, verloor. Hierdoor stopte ik met bloggen op mijn kindje sanye.nl en deactiveerde ik mijn Twitter account. Het gaf rust. Ik ging fulltime werken en had het druk genoeg met andere dingen maar het schrijven bleef in mijn achterhoofd zitten.

Nu zijn de kriebels terug, aangewakkerd door een van de mooiste stukjes muziek uit de popgeschiedenis. Ik vind het fijn om weer te schrijven, mijn gedachten op papier te zetten en hopelijk zo nu en dan iemand aan het denken te zetten of juist aan het lachen te maken. It’s good to be back.