De verzopen auto

Nou, die auto kwam er.

En het was geen stationwagen. Al zou u dat niet zeggen als u mij ermee ziet parkeren, of nou ja, een poging doen tot. Het ding heeft nota bene een achteruit-rij-camera, inclusief behulpzame lijntjes, rode waarschuwingslijnen en oorverdovende piepjes als een kiezelsteen te dichtbij komt.

Geen stationwagon dus. Een overwinning. Toen de man vorige week een paar dagen stervende doodziek grieperig in bed lag, vond ik het dan ook helemaal niet erg om er mee naar mijn werk te rijden. Boodschappen doen werd weer leuker, ik was niet onderworpen aan de grillen van de NS en ik bespaarde heel wat tijd uit per dag. Daarnaast regende het ook nog eens keihard dus niet als een verzopen katje op mijn werk aankomen was ook een bijkomend voordeel.

Over verzopen katjes gesproken. Weet u wie wel een verzopen katje was? De auto op vrijdag de 13e.

Kennelijk waren de duistere krachten van vrijdag de 13e met enige jetlag gearriveerd want om de een of andere reden vergat ik op donderdagavond het dakraam van de auto volledig dicht te draaien.

Zomer in Nederland. Open dakraam. Geen goed idee.

Een verzopen katje dus. Die gloednieuwe, twee weken oude auto met half-lederen bekleding en meer elektronica dan in een Philips-fabriek. Ik heb de mannen op mijn werk nog nooit zo hard zien lachen. De hele. dag. lang. Oh, wat vonden ze het grappig.

Gelukkig kwamen daarna hun oerkrachten bovendrijven en gingen ze met heaters, handdoeken en waterstofzuigers aan de slag. Na mijn ontzettend lange werkdag waarbij het huilen me nader dan het lachen stond en ik zo lang mogelijk op kantoor bleef (op een vrijdagavond notabene), kon ik weer in een relatief droge auto naar huis rijden.

Nu moest ik alleen nog even de man vertellen dat ik van zijn grote trots enigszins een aquarium gemaakt had.

Hij was niet boos. Gelukkig, zult u denken.

Nee, ik waarschuw nu alvast onze ongeboren kinderen: papa heeft teveel opvoedkundige kennis.

“Nee hoor schat, ik ben niet boos.” Hij geeft me een geruststellende knuffel en zegt dan, heel rustig, met zijn mond tegen mijn haar: “Ik ben alleen maar teleurgesteld in je.”

Voor zover mijn eerste, laatste en enige nieuwe auto-avontuur. Hadden we nu toch maar een stationwagon. Zo’n suffe auto kán gewoon geen dakraam hebben.

Gepubliceerd op 19 juli 2012 op sannelith.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s