Die ene zondagochtend

Vanavond zat ik te studeren. Ik moet maandag een referaat houden voor de rest van de groep (oh the horror) en ik zat wat tijdschriftartikelen te lezen met betrekking tot het onderwerp. Mijn kamer is donker, op een paar kleine lampjes na, het is lekker warm binnen terwijl de regen buiten tegen de ramen klettert, er staat een mok thee naast me, Spotify draait een fijne playlist en ik zit geconcentreerd te lezen.

Opeens schiet er een herinnering door mijn hoofd. Meer een flits eigenlijk. Een beeld. Ik weet nog steeds niet hoe ik er op kwam, waarom ik opeens aan die avond terugdenk, maar hij was er. Die avond was bepalend voor een groot deel van dit jaar omdat dat de eerste avond was dat ik flauwviel. Op dat moment dacht ik nog dat iemand wat in mijn drankje had gedaan want ik kan me maar heel weinig van die avond herinneren, nu weet ik dat het een andere oorzaak had.

Maar opeens herinner ik me die avond in november weer. Heerlijk gewerkt in Patronaat, vervolgens met al mijn vrienden onze voeten kapot gedanst tijdens Joost van Bellen. Van die uren weet ik niets meer, behalve dat ik een extreme fascinatie had met de snoepketting om de nek van (nu-) vriendje. Van de uren daarna weet ik meer. Na sluitingstijd met zn allen – ik een beetje bibberig omdat het vlak daarvoor zwart voor mn ogen werd – naar het huis van een vriend. Chips, wijn, een gitaar, een arm om me heen, een borst om tegenaan te leunen en heel veel leukigheid.

Om zeven uur ’s ochtends toch maar eens naar huis gaan. Naar mijn huis slechts om wat spullen te halen, het huis van (nu-) vriendje is veel fijner. Zijn bank ook. Op de fiets stappen terwijl het al licht buiten is, de zon schijnt, weliswaar nog wat waterig. Het is ijskoud, ik ben nog rozig van de drank, de zon schijnt op mn gezicht, er fietst een leuke vent naast me. Het was alsof de tijd er niet meer toe deed, mijn scriptiestress was er niet… Alleen dat moment was belangrijk. We lachten, zongen liedjes, keken naar de mensen die er al nachtrust op hadden zitten en met hun hond wandelden. We lachten om onszelf. We kwamen thuis, maakten een uitgebreid ontbijt en keken een film. Tegen elkaar aan op de bank, deken om ons heen, eigenlijk te moe om onze ogen open te houden, maar de tijd bestond toch niet. Het enige dat bestond, waren wij.

Gepubliceerd op 16 september 2010 op sanye.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s