Feminisme? Ieuw.

In de trein van Haarlem naar Amsterdam las ik in de Marie Claire een artikel over de pornoficatie van de samenleving. Ik had echt gehoopt dat we na Sunny Bergman van al dat gedoe af waren, maar blijkbaar niet. Volgens het artikel laten wij vrouwen ons beïnvloeden door de media, durven wij onze seksvoorkeuren niet kenbaar te maken, willen wij voldoen aan de seksuele norm…

Ben ik nou de enige die bij dergelijke artikelen de kriebels krijgt? Ik ben een vrouw. Maar ik heb absoluut niets met het gezeur van Sunny Bergman en al die andere vrouwen met hun documentaires over seks. En zelfbenoemd powerfeministe Heleen Mees komt me ook de strot uit. Natuurlijk ben ik dankbaar voor de vooruitgang die het feminisme ons vrouwen heeft gebracht, maar mag ik wel alsjeblieft zelf bepalen wat ik wel en niet doe?

In de huidige samenleving krijg ik steeds meer het gevoel dat wij vrouwen arme zielige wezens zijn. Wij zielige wezens worden van alle kanten worden bestookt met ideeën over hoe we er uit zouden moeten zien en verwachting waaraan we moeten voldoen en oh oh oh, wat lijden we daardoor. Wat mensen als Sunny Bergman en Heleen Mees niet beseffen, is dat ook zij ons ideeën opdringen, maar dat terzijde.

Wij hebben toch hersenen gekregen tijdens onze geboorte? Laat ons dan ook zelf denken. Laat ons zelf bepalen of wij beïnvloed willen worden door de gephotoshopte modellen in de Vogue of door de sexy danseressen in een videoclip. Ieder normaal denkend mens weet dat die vrouwen zijn gephotoshopt en dat Beyoncé uren per dag afgebeuld wordt door een personal trainer om er zo uit te zien.

Natuurlijk, ik ben ook wel eens jaloers op het lijf van Kate Hudson (gisteren nog in Raising Helen) of Nicole Scherzinger (de zangeres van de Pussycat Dolls). Maar wat moeten zij voor een dergelijk lijf laten? Daar heb ik helemaal geen zin in en daar kies ik bewust voor. Ik bepaal toch zelf of mijn zelfbeeld daardoor wordt aangetast? Wat moet er dan gebeuren? Uitgelubberde vrouwen in videoclips in pakken die van de nek tot de enkels dichtzitten?

En dat Samantha in Sex and the City als een konijn rondneukt, zorgt er heus niet voor dat ik nou het gevoel heb dat ik seksueel niet voldoe. Ik snap gewoon niet dat er zo’n heisa over wordt gemaakt. Als een jong meisje anorexia ontwikkelt, ligt daar meer aan ten grondslag dan sexy videoclips en tijdschriften.

Kinderen praten inderdaad op jonge leeftijd over seks. So what? Big deal. Moeten we dan terug naar de jaren dertig waar mannen en vrouwen niet bij elkaar in de buurt mogen komen totdat ze getrouwd zijn en dan pas seks mogen hebben? Als je daar bewust voor kiest vanwege een geloof is daar helemaal niets mis mee, maar als je jong wilt beginnen met seks verkennen, waarom niet? Het is een taak van de ouder om kinderen hierin goed voor te lichten, maar uiteindelijk is het de keus van het kind.

Net zoals dat ouders kinderen er op moeten wijzen dat dergelijke videoclips en tijdschriften geen realistisch beeld geven. Maar om nou een hetze te beginnen tegen tijdschriften die modellenfoto’s photoshoppen? Come on! Liever slanker photoshoppen, dan anorexia-modellen in een reportage gebruiken. Uiteraard zou er eigenlijk helemaal niet gephotoshopt moeten worden, maar toch geef ik daar de voorkeur aan in plaats van een doodziek iemand op de cover zetten.

En dan Heleen Mees. Die vrouwen die geen gebruik maken van alle kansen en dus geen eurocommissaris of minister worden, naar de hel wenst. Mens, houd je mond. Iedere vrouw is zich bewust van de kansen en rechten die wij nu hebben en die we pakweg vijftig jaar geleden niet hadden. Maar mogen we alsjeblieft, alsjeblieft zelf weten hoe we ons leven inrichten? Helaas begint het kabinet ook al standpunten aan te nemen met betrekking tot werkende vrouwen. Zoals wel meer is gebeurd, probeert het kabinet zich steeds meer met ons leven te bemoeien.

Ik studeer nu en zal ook zeker gebruik maken van de mogelijkheden die mij dat biedt. Natuurlijk, ik moet toch mijn studieschuld van tienduizenden euro’s afbetalen? Op dit moment kan ik me niet voorstellen dat ik een fulltime mom zou worden, maar wie weet hoe ik er over denk als ik eenmaal moeder ben? Maar laat alsjeblieft een vrouw zelf bepalen of ze wil werken en haar kinderen vijf dagen in de week bij de kinderopvang wil brengen, of dat ze misschien wel gewoon fulltime thuis wil blijven om voor haar kinderen te zorgen. Net zoals dat van mannen nu ook niets geëist moet worden dat ze stay-at-home dads moeten worden. Anders krijgen we straks nog een golfbeweging van de mannelijke vorm van feminisme, omdat zij hun kansen niet voldoende grijpen omdat die vrouwen allemaal zo nodig moeten werken.

Zo, en nu hoop ik dat ik Sunny Bergman en haar gehuil nooit meer op tv hoef te zien.

Gepubliceerd op sanye.nl op 13 februari 2009

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s