Hallo, mijn naam is

Vandaag had ik een afspraak bij een kantoor. De receptioniste vraagt me om mijn naam en zonder moeite rolt mijn achternaam uit mijn mond. ‘Logisch toch?’, zul je vast denken maar ik sta er echt van te kijken hoe gemakkelijk het me afgaat. Een kwart eeuw droeg ik mijn achternaam totdat ik vorig jaar besloot deze te wijzigen vanwege persoonlijke omstandigheden. Heel wat euro’s armer en heel wat maanden later kreeg ik drie dagen voor mijn vijfentwintigste verjaardag de verlossende brief: vanaf dat moment bestond de oude ik niet meer en ging ik door het leven als een geheel nieuw persoon. Ik ben uiteraard niet veranderd, maar ik merkte vooral na het besluit dat een deel van je identiteit toch verbonden zit aan je achternaam.

In de negen maanden dat ik moest wachten op het besluit van de minister van Justitie (namens de koningin, ik zie Bea al zitten, turend naar mijn motivatie, overwegend of ik een nieuwe achternaam mag) dacht ik er vaker over na. Nam ik wel het goede besluit? Had ik niet overhaast gereageerd? Vrienden wezen me erop dat de persoon die je bent, niet verbonden is met de naam die je draagt. Dat voelde voor mij wel anders. Je achternaam geeft een bepaalde band weer met andere mensen. Als er zoveel gebeurd is dat deze personen in principe niet meer voor je bestaan, dan voelt het raar om door je naam toch nog met hun verbonden te zijn. Het besluit was wellicht iets overhaast en vooral in een mengeling van woede en verdriet genomen, maar ik stond er wel achter.

Het is raar. Om na vijfentwintig jaar opeens een andere naam te dragen. De naam die mensen vijfentwintig jaar lang kenden en wellicht voor hen alleen aan herinneringen gebonden is (bijvoorbeeld klasgenootjes van de basisschool), is verdwenen. Het is raar om – hoewel je er negen maanden naar toeleeft – opeens te zien dat je een nieuwe naam hebt. Naast de verschrikkelijke administratieve rompslomp (hallo nieuw paspoort, rijbewijs en bergen naamswijzigingen) moest ik er zelf aan wennen. De eerste emails die op mijn nieuwe adres binnenkwamen, leken niet voor mij bedoeld; op Facebook werd ik steeds weer geraakt door het feit dat ik een nieuwe achternaam heb en er moest een nieuwe handtekening bedacht worden die (nog steeds) vreemd aanvoelt.

Toch ben ik er aan gewend. Emails en post die nog gericht zijn aan mijn oude naam voelen als een fout, als iets dat niet van mij is. Als ik me voorstel, rolt mijn nieuwe naam zonder moeite uit mijn mond. Ik ben mijn nieuwe naam, mijn nieuwe naam hoort bij mij. Ik ben er trots op om de naam van mijn moeder te dragen, en een mooie bijkomstigheid is ook nog dat het een mooie achternaam is. Tijdens sollicitatiegesprekken word ik er iedere keer mee geconfronteerd dat al mijn stagebeoordelingen mijn oude achternaam bevatten, maar zonder enige emotie kan ik het verhaal dat ik al zo vaak vertelt heb, vertellen. Het voelt alsof ik het verhaal van iemand anders vertel, mijn nieuwe achternaam voelt alsof hij al altijd van mij geweest is.

Het is nu ongeveer een jaar geleden dat de situatie ontstond die me er uiteindelijk toe bewoog om mijn naam te veranderen. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee, er zit nog steeds heel veel woede, onbegrip en verdriet in me maar ik laat me er niet van weerhouden om door te leven. Met mijn mooie nieuwe achternaam.

Gepubliceerd op 26 augustus 2011 op sannelith.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s