Help mijn man wil een stationwagon

Al een paar dagen lang staan onze avonden in het teken van auto’s. Kleine auto’s, (helaas veel) grote auto’s, snelle auto’s en mooie auto’s. De man moet namelijk van zijn werk een nieuwe auto uitkiezen. Net zoals bij ons vrouwen en het kopen van de perfecte pump, gaat dit niet zonder slag of stoot. Maak de verkeerde keuze en je loopt rijdt de komende jaren voor lul, zullen we maar zeggen.

Nu is in dit kader de geschiedenis van zijn huidige auto en mij wel even belangrijk. Zijn auto en ik waren jarenlang geen vriendjes. Gewend aan de oudere auto van mijn moeder vond ik zijn gloednieuwe Peugeot te onhandelbaar, te hyper en te breed. Ik kan heus wel goed rijden, maar dan moeten de auto en ik wel vriendjes zijn. Na jarenlange onderhandelingen tussen de man en mij, driftbuien, hysterie achter het stuur, dreigementen van de man en ijskoud achter het stuur geduwd worden, ben ik aan de auto gewend geraakt en gaan hij en ik zonder problemen de strijd aan met het voor auto’s helse centrum van Haarlem.

Maar nu moet mijn vriendje weg. Om dit vreselijke verdriet te verzachten besloot de man mijn meningzwaar een heel klein beetje mee te laten wegen bij zijn beslissing. Een probleempje: onze meningen over wat een mooie (en praktische) auto is, verschillen nogal. In mijn geval: hoe kleiner, hoe beter. Ik bedoel, ik kan totaal niet inparkeren (iets met een totaal gebrek aan ruimtelijk inzicht. Vandaar de rechtenstudie.). Dan kan ik maar beter een kleine auto nemen om het leed te verzachten. De man besteedt voornamelijk aandacht aan het aantal pk’s en heeft een absurde liefde voor stationwagons (of all cars) ontwikkeld omdat ‘dat handig is’. En kan overigens vreselijk goed rijden dus inparkeren voor hem is net zo gemakkelijk als het eten van Tony’s Chocolonely voor mij is.

Nu proberen we elkaar al avonden lang ervan te overtuigen dat de ene auto mooier is dan de ander (ik) en dat deze veel praktischer is dan die (de man). Ik weiger om in een stationwagon te rijden. Naast dat de dingen voornamelijk gemaakt zijn voor vijftig-plussers (totaal irrelevant en nergens op gestoeld argument, maar ik moet toch wat in de strijd gooien), zijn ze onmogelijk om mee in te parkeren. De man probeert me over te halen met parkeersensors en parkeercamera’s. As if.

De strijd is nog niet beslist. Zaterdag gaan we een autodealer-rondje doen. Mijn tactiek: een proefritje in een stationwagon lospeuteren en aantonen dat ik je er totaal niet mee kunt inparkeren. De man wil toch zeker geen deuken in zijn gloednieuwe auto?

En ja. Het wordt uiteindelijk zijn auto, niet die van mij. Maar in de liefde moet je alles delen. Toch?

Gepubliceerd op 25 januari 2012 op sannelith.nl

Advertenties

Een gedachte over “Help mijn man wil een stationwagon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s