Een groots en meeslepend leven

Laatst kwam ik deze uitspraak ergens tegen, volgens mij was het de titel van een boek. Een groots en meeslepend leven… wie wil dat nu niet? We zijn maar relatief weinig jaren op deze aardbol en wil niet iedereen op zijn sterfbed kunnen vertellen hoe geweldig, spectaculair en fantastisch zijn leven was? Niemand wil terugkijken op een saai en onbenullig leven. En alsof dat nog niet genoeg is, word je op Facebook en Instagram overspoeld met (altijd perfect gelukte) foto’s van mensen die hun droom leven, naar de meest fantastische feestjes gaan, er altijd fantastisch uit zien en de meest geweldige reizen en stedentrips maken. De druk is hoog.

Een paar jaar geleden was ik – net uit een lange, moeilijke relatie en zonder echt een studententijd beleefd te hebben – ervan overtuigd dat ook ik een groots en meeslepend leven moest hebben. Ik had het enigszins bekrompen Limburg achter me gelaten en woonde nu in de grote Randstad waar de mogelijkheden onbegrensd waren. Dus ging ik los. Ik maakte geen grote reizen, maar ging wel leven volgens het Eat, sleep, rave, repeat (link) principe met soms ontzettend domme besluiten van dien. Want dat was mijn idee van een groots en meeslepend leven. Ik had grootse plannen waar nooit wat van terecht kwam en die iedere week (of dag) wijzigden. Had ik het naar mijn zin? Absoluut. Werd ik er echt gelukkig van? Absoluut niet.

Nu, een paar jaar later, lees ik de weblogs terug die ik in die tijd schreef op mijn toenmalige weblogs (een openbare en een meer afgeschermd). Ik zie daarin geen meisje met een groots en meeslepend leven, maar vooral iemand die totaal geen idee heeft wat ze wil en die misschien ook wel enigszins labiel is. Ja hoor, ze heeft het naar haar zin en zal die tijd ook vast nodig hebben, maar een groots en meeslepend leven? Niet bepaald.

Wat mijn idee dan wel is van een groots en meeslepend leven? Een leven waar jij op je sterfbed met tevredenheid op terug kunt kijken en waarbij je tevreden kunt stellen dat je daadwerkelijk geleefd hebt. Of dat nu een leven is vol feestjes en high society of een leven thuis, perfect gelukkig met je gezinnetje. Volgens mij leef je een groots leven wanneer je de dingen doet die jij wilt doen, en niet omdat anderen willen dat je dat doet of omdat je meent dat je het zo moet leiden.

Ik durf op dit moment te zeggen dat mijn leven groots en meeslepend is. Waarom? Omdat ik in jaren niet zo gelukkig ben geweest, ik in jaren niet zo veel lol heb gehad en ik nu daadwerkelijk mezelf ben. Ik ben madly in love met de leukste man ter wereld en ons leven samen is heel erg goed. We dansen onze voeten stuk op feestjes, hebben veel te veel festivalkaartjes voor deze zomer en maken grootse toekomstplannen in de kroeg. Daar tegenover staat ook het samen in bed met een glas wijn series kijken of ons ochtendritueel van samen een kop thee drinken, hoe vroeg het ook is. Ik doe dingen die ik leuk vind en heb een geweldige groep vrienden om me heen maar heb ook nog genoeg om over te dromen.

Voor de buitenwereld net zo excited als de instagram accounts vol perstrips, society feestjes en intellectueel culturele dingen? Misschien niet. Maar ik zou mijn leven niet anders willen leven, want ik heb mijn rust en mijn geluk gevonden. En dat is volgens mij de kern van groots en meeslepend leven.