Home is whenever I’m with you

10632388_1456922604581331_1533904291_n10654957_360381687458423_128745845_n

In de afgelopen acht jaar ben ik zeven keer verhuisd en in het laatste jaar zelfs twee keer. Je zou denken dat ik een expert bent in het inpakken van dozen en het uit- en in elkaar schroeven van Ikea-meubels. Dat laatste klopt, ik ken ook blind de route in de Ikea’s hier in de buurt. Het inpakken van dozen is echter niet een van mijn kernkwaliteiten; iedere keer vind ik het weer lastig om mijn hele leven in dozen te stoppen. Het ziet zo troosteloos uit en het maakt me altijd verdrietig. Weer een plek verlaten, weer een spannend nieuw avontuur aangaan.

De eerste keer was ik twintig jaar en verhuisde ik van mijn ouderlijk huis in de provincie naar een zolder in een studentenhuis in Utrecht die alleen te bereiken was via een levensgevaarlijke wenteltrap en met een huisgenoot die zombiefilms regisseerde. Vervolgens verhuisde ik naar een studentenhuis waar ik twee kamers deelde met mijn toenmalige vriendje en wij een huisgenoot hadden die niet bekend was met het begrip boundaries. In een moment van verstandsverbijstering verhuisden we vervolgens naar een anti-kraak woning in IJmuiden (like, seriously?) waaruit ik heel snel wegvluchtte naar Haarlem waar ik uiteindelijk in drie verschillende, geweldige appartementen heb gewoond.

Ik kan snel wennen aan een nieuwe plek en aan een nieuwe stad. Sinds twee maanden ben ik weg uit mijn geliefde Haarlem en voor mijn grote liefde verhuisd naar Delft waar hij al een appartement had. Maar in plaats van dat ik bij mijn geliefde introk, stond hij er op dat wij zijn appartement samen opnieuw gingen inrichten, zodat het ook meteen mijn huis was en niet alleen dat van hem. En zo geschiedde: we combineerden zijn geweldig grote eettafel met mijn ultiem fijne bank, en zetten onze kasten naast elkaar alsof het nooit anders geweest is. We maakten van het balkon een wintertuin en plunderden Ikea voor nieuwe leuke spulletjes. We vierden onze verloving en mijn verhuizing samen met onze families en liefste vrienden en lieten mensen zich vergapen aan het geweldige uitzicht dat wij over Delft hebben.

Ik houd van dit huis en het gezin dat wij er in vormen. Ik houd van de blauwe muren van onze wintertuin, de stapels fotoboeken, onze grote eettafel waar altijd verse bloemen op staan, de vensterbank waar ik uren in kan zitten met een glas wijn, het gestoei van mijn geliefde met zijn zestienjarige zoon, het spoor van spullen wat laatstgenoemde achter zich laat (hoe irritant ik dat soms ook vind), de prachtige luchten die te zien zijn vanuit de woonkamer, de koelkast vol met foto’s, de plank vol met kookboeken waar we nooit uit koken… Alles is geweldig en misschien is dit wel de eerste keer in de afgelopen acht jaar dat ik me volledig op mijn gemak en thuis voel. Mijn geliefde is nu een paar dagen op zakenreis en de puber en ik zijn met z’n tweetjes. Het is fijn om te merken hoe gemakkelijk dat gaat, alsof het al jaren zo gaat. We eten samen, dollen wat, kletsen wat, ik probeer hem wat huishoudelijke klusjes te laten doen en verder doen we allebei ons eigen ding. Zoals het zou moeten zijn, volledig at ease.

En na de afgelopen jaren, is dit precies wat ik nodig heb en de rest van mijn leven wil hebben. Een fijne gedachte.

Advertenties